Novi podaci pokazuju da u ovim državama prosečna porodica ne izdvaja više od 30% mesečnih prihoda na troškove stanovanja
Prema najnovijim podacima, prosečna američka porodica u većini saveznih država ne može da izdvoji manje od 30 odsto mesečnih prihoda za troškove stanovanja, što je granica koju finansijski eksperti smatraju održivom. Ipak, u jedanaest saveznih država taj prag i dalje nije premašen, pokazuju zvanični podaci.
Takva situacija potvrđuje pravilo poznato kao ‘30% pravilo’, prema kojem domaćinstva koja troše više od trećine prihoda na stanovanje ulaze u rizik od tzv. „house poor“ statusa, odnosno gubitka finansijske fleksibilnosti nakon plaćanja režijskih troškova i kirije ili rate za kredit. U ovih jedanaest država, prosečan trošak stanovanja za domaćinstva sa srednjim prihodima ostaje ispod te psihološke i ekonomske granice.
Podaci koji su analizirani uključuju ukupne mesečne izdatke za smeštaj, među kojima su najamnina, rata za stambeni kredit, porezi na imovinu, osiguranje i režije. Rezultati pokazuju da je u većem delu SAD-a, usled rasta cena nekretnina i kamatnih stopa, postalo izuzetno teško poštovati ovo pravilo. Međutim, u pomenutih jedanaest država, prosečna porodica može sebi da priušti stanovanje bez značajnog opterećenja kućnog budžeta.
Ekonomisti ističu da su ključni razlozi za ovakvu situaciju niže tržišne cene nekretnina i niži troškovi života u tim državama. Pored toga, rast plata u nekim od ovih saveznih država pratio je rast cena nekretnina, čime je odnos prihoda i troškova stanovanja ostao izbalansiran.
Prema zvaničnoj analizi, u većini ostalih američkih država, trošak stanovanja premašuje 30 odsto prosečnih prihoda, što domaćinstva stavlja u znatno teži ekonomski položaj i povećava rizik od finansijske nestabilnosti. Ovi podaci su značajni u kontekstu aktuelnih debata o pristupačnosti stanovanja i merama koje bi mogle da olakšaju položaj građana u delovima SAD sa višim životnim troškovima.
Zaključak analize ističe da održavanje troškova stanovanja ispod 30 odsto prihoda ostaje izazov za većinu američkog stanovništva, dok su jedanaest država izuzetak koji pokazuje da je takva ekonomska održivost i dalje moguća u određenim regionalnim okvirima.