Američke agencije koriste komercijalno dostupne podatke sa mobilnih uređaja, zaobilazeći pravila o privatnosti i nadzoru
FBI je potvrdio američkom Senatu da ponovo kupuje podatke koji omogućavaju praćenje lokacija građana SAD, koristeći informacije iz istog sistema koji stoji iza digitalnog oglašavanja. Ovakva praksa dolazi nakon sudskog presedana iz slučaja Carpenter v. United States, kojim je ustanovljeno da organi reda ne mogu pristupiti istoriji lokacija sa mobilnih mreža bez naloga. Ipak, umesto direktnog traženja od operatera, FBI i druge agencije sada kupuju podatke od kompanija koje posluju u industriji online oglašavanja.
Ovi podaci potiču iz procesa poznatog kao Real Time Bidding (RTB), gde se informacije o korisnicima, uključujući IP adresu, tip uređaja i GPS koordinate, šalju kroz oglasne mreže kako bi se omogućilo aukciono nadmetanje za pažnju korisnika. Podaci iz RTB procesa, zajedno sa podacima iz trećih izvora, često se prodaju brokerima podataka. Ovi brokeri mogu kombinovati različite izvore, od javno dostupnih informacija do onih dobijenih iz aplikacija, pa čak i od banaka koje planiraju da licenciraju anonimne podatke svojih klijenata. Takva kombinacija omogućava kreiranje detaljnih profila korisnika, koje nije lako izmeniti ili ukloniti iz sistema.
Inspekcija francuske kompanije Vectaury 2018. godine otkrila je bazu sa ličnim podacima 67,6 miliona korisnika bez adekvatne saglasnosti. Brokeri podataka ove baze ne koriste samo za oglašavanje, već ih prodaju i drugim zainteresovanim stranama, uključujući strane države i vladine agencije koje tragaju za sredstvima za nadzor.
Krajem januara, otkriveno je da američka agencija ICE kupuje pristup alatima kompanije Penlink, kao što su Tangles i Webloc, koji omogućavaju masovno praćenje uređaja u određenom području i vremenskom intervalu. Webloc, prema dostupnim informacijama, koristi podatke iz digitalnog ekosistema kako bi automatski analizirao lokacije pametnih telefona i pratio njihovo kretanje tokom dana. Ovi alati koriste podatke koje prodaju brokeri podataka, a mogu kombinovati informacije iz različitih izvora, uključujući društvene mreže, radi kreiranja pogleda u realnom vremenu na određene događaje ili lokacije. Webloc može omogućiti praćenje uređaja bez naloga, što izaziva zabrinutost u vezi sa zaštitom privatnosti.
Pored FBI, podatke o lokaciji na ovaj način kupuju i druge američke institucije, uključujući Department of Homeland Security, Customs and Border Protection, Secret Service i Internal Revenue Service. Osim državnih agencija, slične metode koriste i privatne organizacije, kao što su grupe protiv abortusa, koje targetiraju posetioce zdravstvenih klinika.
Iako Četvrti amandman američkog Ustava štiti građane od „neopravdanih pretresa i zaplena“, ova zaštita se ne odnosi na podatke koji su legalno dostupni na tržištu. Pravni stručnjaci ističu da kupovina komercijalno dostupnih lokacijskih podataka nije direktno regulisana istim principima kao prikupljanje podataka putem naloga, što ostavlja pravnu prazninu koju agencije koriste. Ova praksa pokreće pitanja o balansu između bezbednosti i privatnosti, kao i o potrebi za modernizacijom pravnih okvira u digitalnoj eri.